Pastel maar. pastel maar, pastel maar,
Na een voorbereidende studie in Italië, waar ik taal, cultuur en kunstgeschiedenis studeerde viel mijn keuze toch op de kunstacademie in Kampen. Kampen had een goede naam op het gebied van Binnenhuisarchitectuur, en dat was mijn insteek om er voor te kiezen. Ik werd uiteindelijk geen architect. Maquettes maken was te fragiel, ik wilde materiaal voelen.
In 1991 verliet ik de academie Constantijn Huijgens in Kampen als beeldhouwer. In die tijd was ik daarnaast al veel bezig met houtskool, conté en pastel. De rijkdom van kleuren, het fysieke aspect van het wrijven van het het krijt op het papier, het directe mengen waarbij je de kleuren onder je vingers ziet ontstaan. De helderheid en kracht van dit materiaal blijft me raken, keer op keer. Pastelkrijt is misschien wel het puurste waar je, zeker wat kleur betreft mee kunt werken. Afhankelijk van de ondergrond, blijven de kleuren eeuwig zo mooi als de dag waarop het gemaakt werd.
De stad hoort bij mijn werk. Ik moet haar dagelijks voelen.
Tijdens mijn jaren in Rotterdam werd het de mens en diens emoties de ik al fietsend door deze bruisende stad eindeloos kon observeren. De spanning van een steeds groeiende stad was overal voelbaar. In mijn werk werden lichamen werden steeds meer teruggebracht tot de karakteristieke lange hals, die emoties en onderliggende verhoudingen tussen mensen weergeeft. Door mijn werk heb ik op mooie lokaties mogen werken en wonen, vaak in fabriekspanden, waar de resten van menselijk aanwezig zijn vaak nog zo geweldig aanwezig zijn.
Nu werk ik in het Duvelhok in Tilburg, een monumentale katoenspinnerij uit 1862, gelegen aan de St. Josephstraat 133. Hartje centrum.
Sei Benvenuto, van harte welkom,
Frank van Lieshout